„Dziadek nie zdał radia w 1939 roku i miał radio. Słuchał tego radia i ktoś doniósł. Przyjechali Niemcy. Zaczęli robić rewizję. Któryś z Niemców zbyt gwałtownie popchnął dziadka czy coś. Wilk rzucił się na tego Niemca, poharatał go i pogryzł nieźle. Jeden z kolegów tego Szwaba wymierzył i chciał go zabić. Dziadek się rzucił Reytanem i zasłonił tego psa. Wtedy ten kapitan niemiecki Wermachtu [krzyknął]: Halt! Herr Kantorski, poświęcenie godne nadludzkiego… więc odjeżdżamy. Szczęśliwie się zakończyło.”