„[Po wojnie tu mieszkało 9-10 osób]. To nie była jedna rodzina. To byli lokatorzy, małżeństwo z Warszawy, które nie miało się gdzie podziać. (…) To byli młodzi ludzie, którzy ze wsi przyjechali z dalszej naszej rodziny i uczyli się w Warszawie. Dziadek po prostu użyczył im miejsca. I oni wszyscy razem w pięćdziesiątych latach, 9-10 osób w tak maleńkim domu [mieszkali]. Dziś by nikt nie chciałby się na to zgodzić. Każdy szuka lepszych warunków. Każdy szuka wygód, osobnego pokoju, najlepiej z łazienką. A w tamtych czasach nie miało to znaczenia, czy jest to mały domek, niezbyt dobrze ogrzany, bez wygód, [który] nie ma bieżącej wody. (…) Jednak wszyscy się zmieścili w tym domu. I to jest ważna rzecz.”