„Z nauki w szkole to pamiętam, że tłukli nas po rękach, jak ktoś coś przeskrobał, linijkami albo piórnikami drewnianymi. Ja nigdy nie byłam uderzona, ale płakałam, jak widziałam. Serce mi się ściskało i bałam się strasznie. Nie mogliśmy się kręcić w klasie, nie mogliśmy się wiercić, nie mogliśmy się porozumiewać, tak jak teraz. (…) Jak tyko ktoś nie patrzył nauczycielce w oczy, dostał linijką po kosteczkach, po tej wierzchniej stronie dłoni. (…).”